We nemen geregeld de keuken van oma en opa in, omdat we in ons eigen huis momenteel geen keuken hebben. Arune is graag in het huis van oma en opa, ook als ze op reis zijn. Want ze heeft daar een doos met speelgoed, een ton met duplo, een tuin met ballen en enkele boeken die mijn broers en ik vroeger lazen (voorgelezen kregen). Oude boeken uit de Deltas-reeks zijn het, met prenten van dieren. En één Engels exemplaar van Humpty Dumpty, een pop-up boek. Met een ei dat zo’n gigantisch gat heeft, dat onze dochter altijd weer wil kijken in het gat. En dan haar favorietje woordje uitroept: “weg”.
Als wij een keuken hebben, willen we die ook ten volle benutten. Dus nee, we hebben dan (meestal) geen tijd om voor te lezen. Als onze dochter na aandringen inziet dat we niet toegeven, gaat ze met een pruillip zitten, en leest ze zelf voor. “Mama, kukuu!”. “Ja, dat is de haan, en die doet kukelekuu”. “Mama, pik! kok kok kok” enzovoort, enzovoort. Tot de appelmoes gaar, de rabarbarcoulis perfect en het broodbeleg gemixt is.

“boekje kijke”, “leon leze”: onze dochter begint langzamerhand in tweewoordzinnen te spreken. Ze gebruikt “boekje kijke” ’s ochtends, nog voor het ontbijt, op elk vrij moment, en ook ’s avonds, als ze nog net niet in bed wil. En dan zegt papa: “nog één boekje lezen, voor we in bed gaan.” “Ja,” zegt ze dan met een diepe zucht. Of “oke.”
Welke zomerse boeken bekijken wij zoal? Nog altijd ‘Kleine Leon’ (Linne Bie), het zangboek van Scaletta (”nune zinne” = Arune wil zingen) en ook ‘Leve de lente’ van Rotraut Susanne Berner. Ja, in boekenland lijkt het nog lente. We vertoeven daar graag bij de ezel, want die krijgt een appel, en aaien de kikkerprins met een kroon, die op de fontein troont. En natuurlijk krijgen de poezen Monika en Mingus nog altijd op elke bladzijde een aai.

gloria op de fiets. het is een goddelijk zicht. als een grote madam strekt ze haar rugje uit tegen de achterleuning en houdt ze haar beide armen licht gebogen op de zijsteunen. haar benen zitten met een mooi gebogen knie vast in de voetsteuntjes. op haar hoofd een supercoole beige helm met knalgroene hanekam. het is een goddelijk zicht. zo kijkt ze vanop haar troon naar het leven dat voorbij raast. ik met mijn grote mond: ik moest en zou haar zo snel mogelijk vervoeren in een fietsstoeltje. ‘da’s toch het gemakkelijkste wat er is’, ‘alles terug met de fiets doen, eindelijk, na al die maanden de kinderwagen duwen’, ‘vanaf wanneer mag een kind in zo’n stoeleke?’. ja, lap. ik had voor mijn eerste rit dan toch beter een rustiger parcours uitgekozen (de groene bossen van beerse bijvoorbeeld). terwijl ik – onder deskundige coaching van pietje – slalom tussen de geparkeerde en rijdende auto’s in de quellinstraat, besef ik plots hoe kwetsbaar gloria is achterop de fiets. en daar kan geen fietshelm of gehomologeerd fietsstoeleke tegenop. doordat ik teveel moeite doe, verlies ik af en toe een beetje evenwicht en rijd ik niet helemaal recht wanneer ik trager rijd. ik raak af en toe haar beentje aan om me te vergewissen dat ze er nog is. maar genieten is ver weg. overleven in deze stadsjungle is het enige wat in mijn hoofd zit. altijd rechtdoor, blijven ademen, gloria zit daar goed, en binnen enkele minuten waaien de nieuw gebetonneerde fietspaden van park spoor noord voor je open. en inderdaad, wanneer het verkeer om mijn hoofd is verdwenen, kan er alweer een glimlach af en voel ik me de koning te rijk. mijn dochter en ik samen op de fiets. wow. haar haren in de wind en haar oogjes flitsend van de zon en de nieuwe ervaring. de terugtocht langs de schelde scheelt een hoop uitlaatgassen. de zon staat laag en kleurt rood. de warmte is klef en plakkerig. gloria in haar zomerjurk achteraankraait en brabbelt. dit is een topmoment.
ze wordt enorm groot. binnen twee maanden viert ze haar eerste verjaardag. ze kan al enkele seconden alleen rechtstaan wanneer ze zich vasthoudt aan een staande spiegel of aan haar box. ze wisselt vlot voorwerpen van haar ene hand naar haar andere. ze eet als een topsporter die de nodige vitamines moet binnenkrijgen om zijn wereldrecord te verbeteren, ze kruipt nog niet. maar dat wil niets zeggen. ze slaapt op haar buik en ze neemt uitgestrekt al bijna driekwart van haar bedje in. ze kan een halve dag ronddobberen in een zomerzwembad zonder te reclameren. en om de dag volwaardig af te sluiten (na het poetsen van haar drie tanden) lezen we in ‘fietsen’ van gregie de maeyer.

In Antwerpen hebben we de luxe dat op zondagvoormiddag de centrale bibliotheek open is. Enkele keren per jaar gaan we dus op familie-uitstap naar de Permeke-bib. Om reisgidsen te zoeken, cd’s te ontdekken, een film te kiezen en natuurlijk ook om tussen de kinderboeken te grabbelen.

We waren niet de enige ouders met leesgrage kindjes. En zo zat ik plots voor te lezen aan mijn eigen dochter en nieuwbakken vriendinnetje L. Een half jaartje ouder dan Arune was L., ze kende al wat woorden meer. De twee meisjes wisten niet goed of ze het nu leuk vonden of niet, aandacht delen. Of het nu eigenlijk fijn is, samen antwoord geven. Het was een beetje zoeken, wie het boek zou vasthouden en wie het dichtst bij mij mocht zitten.
L. zwaaide in elk geval enthousiast terug, toen Arune en ik afscheid namen. Het boek ‘Klipperdeklop’ van Nicola Smee lieten we achter bij L. Volgende keer nemen wij het mee!

Klipperdeklop van Nicola Smee, uitgeverij Gottmer

Een klein Kikker-popje slingert hier al jaren rond. Het overleefde nog voor Arunes geboorte al een wasbeurt – het rood-wit-gestreepte broekje kwam daar prima uit.
Nu haalden we een grote kartonversie van Kikker in huis: Het grote boek van Kikker en Varkentje. Arune leest de hoofdletters nog niet, ze weet al wel wat een kikker en een varken is. Dat die dieren samen spelen, heeft ze ook al door (bal! mama bal!). Dansen doen wij ook geregeld. Samen iets lekkers maken … dat zou Arune misschien ook wel willen. Helaas, wij leven al anderhalve maand zonder keuken en daar komen nog enkele weken bij. Tot dan koken wij op een geïmproviseerd toestel in de garage en gaan wij veel uit eten (bij de grootouders, de buren, vrienden – eigenlijk al wie ook een douche ter beschikking heeft en ons welkom wil heten).

Voorlopig geen pannenkoeken dus voor Arune. En dat terwijl mijn lief al voor de geboorte van Arune oefende om pannenkoeken op te gooien: “want dan ben ik een toffe papa als ons kind een feestje heeft”. We kijken dus eens heel aandachtig naar Varkentje die als een professional pannenkoeken opwerpt en beloven Arune dat diezelfde gezelligheid er ook voor ons weer aankomt. Het is nog even wachten, tot die verbouwingen voltooid verleden tijd zijn.

Arune kent nu dus Kikker al, en we hopen dat bibliotheken en boekhandels voldoende herdrukken in huis blijven halen, zodat ze de komende jaren ook de kleuterboeken van deze figuurtjes samen met ons mag ontdekken.

Het grote boek van Kikker en Varkentje - Max Velthuijs (uitgeverij Leopold

Het zomert, we spelen buiten, we fietsen in het park, we hebben sandalen aan en weigeren nog sokken te dragen, we hebben staartjes in ons haar en morgen gaan we zelfs naar zee! Midden in de week, een hele dag!
Omdat ik dus veel buiten ben in deze dagen, heeft mama het boekje ‘buitendingen’ gehaald in de bibliotheek. Dat vond ik vanavond zo leuk, dat ik het meteen twee keer gelezen heb, samen met mama en papa in de zetel. En daarna heb ik het boek stevig vastgehouden, naar de verzorgingstafel en mijn potje. Er staan allemaal grappig dingen in het boekje: bloemen die op water drijven en een kraan in een grasveld en een overvolle vuilnisbak. Allemaal leuke prenten, en nog leuker zijn de verhalen die mama erbij vertelt. En soms houdt het boek mij voor de gek: er staat een konijn en een poes op een foto, maar mijn mama zegt dat het twee konijnen zijn. Dus nu ben ik een beetje in de war. Ik zal morgen nog eens goed kijken naar het boek!

(maar nu lig ik wel in bed, zonder boek. wacht maar, tot ik morgen heel vroeg wakker ben, en weer wil lezen!).

Buitendingen - Uitgeverij Gottmer

Vriendin E. is op bezoek. Arune zit in haar stoel en eet nog iets. Vriendin E., zelf illustrator, heeft altijd interesse in de boekenmand van Arune. Ze neemt ‘Ollie wil ook’ vast. Begint Arune te protesteren, ze moet en zal uit haar stoel. Ze holt naar de zetel, kruipt naast vriendin E. en wil meekijken. “Mij!”

Bijna 20 maanden is ze en de ‘mij’-fase (ze zegt nog niet ‘ik’) heeft haar intrede gedaan. En dat zullen we geweten hebben. Nu ja, zolang ze nog boeken wil delen … Mij!

gloria loopt sinds gisteren de duur van een zwangerschap rond op deze aardbol. de normale duur welteverstaan. gloria heeft maar 8/9e van haar binnenbaarmoederlijk bestaan meegemaakt. op de eerste dag van haar negende maand werd het er plots te heet en wou ze weg.
maar nu vormt ze al volle negen maanden een onlosmakelijk deel van ons leven. haar sirenefase is achter de rug – geen nieuwe tanden te bespeuren – en nu dus opnieuw het vrolijke lacherke van weleer. ze kijkt anders dan een paar weken geleden, ze observeert anders en en ze eet anders. veel bewuster, veel geconcentreerder. maar met dezelfde overgave als vroeger. en dezelfde ontwapenende verwondering. een lepel? wow. een pluisje? een boekje van kikker? wow. een teen? wow. een kruimel? wow. een foto van een poes? wow.
ik denk dat we in de eerste echte boekjeslezenfase zijn aanbeland. wanneer ze met een boekje stevig op onze schoot zit, voelt ze met de palm van haar hand aan de pagina’s: zacht, hard, rimpelig? met haar vingers lijkt het alsof ze op de pagina’s schildert, alsof ze de lijnen van de tekeningen wil volgen. en na haar fijne ervaringen met haar nieuwe inlegpuzzel, probeert ze de foto’s uit het boek ‘Ik hou van alle dieren’ er met alle macht uit te trekken. opnieuw met de heerlijke overtuiging van een baby van negen maanden oud. hoe? dat gaat niet. die diertjes zijn niet echt gloria, dat zijn geen puzzelstukken, dat zijn foto’s. opnieuw sirene.

We zijn zeker dat ze liedjes zingt op de opvang. Want ze zingt liedjes die wij niet kennen. Je zou ook kunnen zeggen: ze spreekt nog niet zo duidelijk en ze verzint haar eigen ritmes. Dat klopt natuurlijk ook. Wat niet wegneemt dat een zingende Arune ons altjid weer doet beseffen dat ze een deel van haar leven niet met ons deelt. We krijgen maar mondjesmaat mee wat ze beleeft bij de andere kabouters in de opvang.
Ze is dus een fan van liedjes. Welke cd we ook opzetten, ze draait rondjes en wil dansen. Ze komt ook heel vaak aandraven met het grote liedjesboek van Scaletta, waarover ik al eerder schreef. En ook het liedjesboek dat mijn lief als kind koesterde, gebruiken we hier vaak. Arune gaat geregeld in overdrive bij de liedjes. Zodra we paddestoel zingen, gooit ze haar benen in de lucht (opvoedkundige tip tussendoor: dit liedje gebruiken we ondertussen ook om haar stil te doen liggen op het verzorgingskussen); zodra we beginnen met ‘twee handjes op de tafel’ begint ze te trommelen. En op de opvang zingen ze beslist ‘in een klein stationnetje’, want als wij dat aanheffen, begint ze meteen te wuiven. En op het einde roept vrolijk daag.
Naast al deze kinderliedjes zingen we nog altijd ‘onze liedjes: van het koor, van al onze cd’s, al wat we mooi vinden, en al wat de radio serveert. Daar lijkt ze minder interesse in te hebben. Tenzij het ritme goed zit, dan zien we dat kleine lichaam genieten en dansen. Vanochtend zelfs op Tom Dice, toen op de radio ‘me and my guitar’ twee keer kort na elkaar speelde …

Het boek komt uit de boekenkast van mijn lief. Jeugdsentiment dus, en hij kijkt dan ook een beetje verschrikt telkens Arune het boek onzacht weglegt of – erger nog – erover durft te stappen. Want dat hebben we haar nog niet kunnen afleren, stappen over boeken, op weg naar een ander stuk speelgoed of boek.
Maar Rupsjes zijn sterk, al zijn ze al haast 25 jaar oud. Vroeger het lievelingsboek van papa, nu een van de vele boeken waar Arune geregeld mee komt aandraven. Of ze het concept rups al vat, weten we niet. Maar ze weet wel dat het dier een appel eet, en dan nog twee (want voor Arune zijn peren ook appels). En de vlinder op het einde, die vindt ze ‘moo’, mooi dus.

Ook voor ons blijft Rupsje Nooitgenoeg heerlijk om voor te lezen. Al struikelen we elke keer over de zure bom, die heet soms ‘augurk’ en dan weer ‘een snoepje’. En zo is Eric Carle alweer een fan rijker. Eentje die ‘mmm’ zegt en over haar buikje wrijft, telkens de aardbeien en de taartjes passeren.

Eric Carle: Rupsje Nooitgenoeg