Met de zomer in het vooruitzicht, wou ik een alternatief bedenken voor de grote liefde van onze Léon: een filmpje kijken. Ik herinner me dat ik vroeger bij Bonne-Mamy zelf erg graag luisterde naar het plaatje (zo’n kleintje, 33-toeren) van De drie biggetjes. Ik ken het liedje nog altijd en hoor in mijn hoofd de verteller en het belletje dat het signaal was om het blad van het bijhorende boekje om te slaan. De herinnering is niet alleen sterk maar roept ook de gezelligheid op van samen luisteren naar een verhaal. Ik ging op zoek naar verhaaltjes voor Léon. Als hij kan stilzitten voor een film, kan hij ook luisteren naar een verhaal – bedacht ik maar.

De keuze aan luisterboeken bleek enorm te zijn! Alle Disneyfilms blijken een luistervariant te hebben, klassieke kinder- en jeugdboeken zijn te vinden op cd,… Uren luisterplezier lag in het verschiet – en niet alleen voor Léon.

Ik begon voorzichtig en ontleende in de bibliotheek een paar Disneyverhalen. Bekend terrein voor Léon maar zou het ook werken zonder beeld?

JA! De magie blijft intact. Het enthousiasme was (is) groot. Nu vraagt hij zelf om verhaaltjes en gaat dan – als een model – in de zetel zitten om te luisteren. Soms met een boek op schoot. Soms met een stukje Playmobil maar altijd “zie” je hem luisteren. Lange autoritten? Geen probleem, wij rijden op het ritme van verhalen zodat elke tocht – hoe lang of hoe kort ook – een reis is in ons hoofd met al onze vrienden uit Disney- en sprookjesland, de wereld van Roald Dahl, de bewoners van de Petteflet, of de piraten van de Scheve Schuit.

Af en toe gebeurt het dan dat mama nog even een kleine omweg doet zodat we – spitterspetterspater – een druppel later zijn (door de avonturen van Alfred J. Kwak, bijvoorbeeld).

Bijna twee weken stapt Phine. Het is met gemengde gevoelens dat ik naar haar stapjes kijk: het laatste beetje baby verdwijnt als je kleine meid alleen de wereld verovert; toch vertel ik het met trots aan iedereen die het wil horen want het is toch ook wat: een kind dat voor het eerst alleen stapt.  Hoewel het allemaal pril is, weet ik nu al dat de dingen angstvallig snel zullen gaan vanaf nu. Daar ben ik nog niet aan gewend. Stappende Phine verrast me, dagelijks.

Ik ben aan het afwassen als ik plots in mijn ooghoek in de eetkamer iets zie bewegen. Nog voor ik me goed en wel heb omgedraaid om te kijken, voel ik een klein handje aan mijn broek trekken. Een vrolijke snoet kijkt me verwachtingsvol aan: Phine is zowaar tot bij mij gestapt – sneller dan ik had durven denken. In haar ander handje houdt ze stevig haar favoriete boekje vast, een blokboekje met diertjes. “Ma-mah”, klinkt het vrolijk vragend. Je moet haast van steen zijn om dan te blijven afwassen. Dus ik draai me om, droog mijn handen af en installeer me tegen de keukenkast. Een kleine wriemelkontje nestelt zich op mijn schoot, kijkt me lachend aan en duwt het boekje in mijn handen. Het is tijd om te lezen en te kijken.

Ik doe het niet goed: ik lees blijkbaar te traag. Ongeduldig draait ze zelf de kartonnen blaadjes om. Steeds opnieuw en opnieuw. Steeds vrolijker. Giechelend, lachend, gibberend! Zodat Léon komt kijken wat er zo leuk is in de keuken. En ja, ook hij heeft een boek vast.

Het regent buiten en het is nog vakantie dus wat is er dan gezelliger dan voor je kroost boeken te vertellen? Eentje en dan nog een en nog een… tot het water in de afwasbak te koud is en de rest wel kan wachten tot morgen! Van de harde, stenen keukenvloer verhuizen we naar de zetel in de woonkamer om verder te lezen. En te lezen, en te lezen, en te lezen, en …

Soms is ze een weerspannige peuterpuber: “nee”. Dan gooit ze HEEL ERG boos het washandje op de grond, of de pop, of de autobus, of haar lepel, en desnoods zichzelf erbij. Soms is ze het liefste slapende meisje ter wereld, dat diep zucht als we nog een laatavondzoen geven. Soms is ze zo schattig, als ze al ‘papa’ roept nog voor we thuis zijn, en liefst van mijn fiets zou springen, om nog sneller in de armen van papa te belanden.

Soms krijgen we haar enkel rustig door liedjes te zingen. Van “nee, nee nee” gaat ze dan luisteren, en meezingen (nog niet echt juist, maar kom). En soms wil ze samen met mama dansen. Dan brengt ze een beer naar mama, en drukt zelf een andere beer tegen haar buikje. Dan zet ik een rustige cd op en zwieren we samen door de kamer. En als onze beer-partner het dansen beu is, dan pak ik haar op, legt ze haar hoofdje op mijn schouder en dansen we dicht bij elkaar. We ademen in hetzelfde ritme en laten de muziek inwerken. Soms is “nee” ver weg.

De vakantie zit er bijna op. Onze dochter ontwikkelde zich snel, in deze weken bij mama en papa. We hebben nu een kind dat bijvoorbeeld heel goed weet dat haar grote vriend G. een grote trampoline heeft, en daar graag op springt. Dus springt onze dochter ook, of zou ze wel willen. Op het bed, in de zetel … Jammer genoeg zijn er dan zo vaak ouders die ‘nee’ zeggen. En naar elkaar kijken en overleggen: een trampoline, is dat een goed idee voor een derde verjaardag?

Die verjaardag is nog ver weg. We vierden dit weekend immers Arunes tweede verjaardag. Zaterdag trokken we met de oma’s en opa’s, ooms, overgrootouders en nog wat anderen naar het park. Voor een feestelijke namiddag voor spelletjes en hapjes, liedjes en natuurlijk ook cadeautjes. Arune kreeg ‘Zonnige zomer’ van Rotraut Susanne Berner. We hebben nu al 3 delen van de reeks in huis, en vooralsnog lijkt het beter te lukken om haar van het winterboek (het eerste dat we in huis haalden) te doen overstappen naar het zomerboek, dan naar het lenteboek. Dat kan haar niet bekoren.

Een prachtig zicht is het, een tweejarige peuter op het deken in het park, verdiept in het boek.

Zonnige zomer, Rotraut Susanne Berne

Phine is al 14 maanden. Mijn laatste post dateert van meer dan een jaar geleden… Is dat eerste jaar dan geen jaar van boeken en leesplezier geweest? Toch wel. Maar het eerste levensjaar van Phine was voor ons ook een spannend, moeilijk en verrassend jaar. Een jaar vol nieuwe wendingen – soms leuk en aangenaam, soms hard en pijnlijk. Tijd is dan een moeilijk hanteerbaar iets.
Toch hebben we ons best gedaan om Phine ook warm te maken voor het wonder van het boek. Dat begon eigenlijk al voor ze er was: Léon vertelde soms al een verhaaltje tegen zijn zusje in mijn buik. Toen ze geboren was en hij gewend raakte aan het gevoel van zo’n klein lijfje op zijn schoot en in zijn arm, vertelde hij haar zijn versie van zijn boeken. Phine sliep rustig verder of begon te wriemelen tot ze weer goed lag. Maar vanaf ze zelf dingen kon grijpen, hoorden daar ook boeken bij. Knisperboekjes vond ze heerlijk maar ook wel vreemd: waar kwam dat geluid vandaan? Gewone stoffen boekjes bleken niet alleen interessant om te lezen maar waren ook efficiënte vervangers van een zoekgeraakte tut.
En al heel snel leerde Phine de zaligheid kennen om te gaan slapen met een boek. Meermaals heb ik haar in het speelpark gevonden met een boekje op haar snoet: zoals Moeke (en soms ook mama) in slaap gevallen tijdens het lezen.

Klein geleerd is oud gedaan. Phine is wel degelijk een boekbaby en haar (en onze) ontdekkingen tijdens dat eerste jaar lezen jullie vanaf nu ook weer hier, bij boekbaby’s.

We zijn te lang weggeweest…

“Ze zingt ‘Slaap kindje slaap’ voor baby A.”, sms’te ik naar het thuisfront. De voorbije twee weken trokken Arune en ik op reis. Eerst naar Zuid-Duitsland, dan met een tussenpauze van een dag in Antwerpen, naar Centraal-Frankrijk. Bestemming: vrienden bezoeken. Peuter in de kinderwagen, rugzak op, trein in en trein uit: ik stond er zelf van te kijken hoe vlot we reisden.
En wat leerden we ondertussen? Dat Duitse treinen kindercoupés hebben, en dat die ideaal zijn om kinderen te laten spelen zonder anderen te storen. Dat de Thalys-treinen niet zulke coupés niet hebben, en dat mensen dan wel eens raar kijken, als ze een mama horen zingen voor haar peuterdochter, die af en toe in de handen klapt en bravo roept.

En oh, vooral leerden we dat onze peuter groot wordt. Zo groot, dat ze zelf al wil zingen voor baby A., drie maanden oud, het kindje van vrienden. Het gezang bleef weliswaar tot één zin – voortdurend herhaald, en ’schaap” hoort er ook nog bij.

Voor die vrienden was ons liedboek een hele ontdekking, zodra bleek dat baby A. luisterde en rustig werd van de liedjes. Baby A. keek ook naar de prenten van onze prentenboeken. Waarna de mama een stapel cadeaus uit de kast haalde: allemaal stoffen boekjes, gekregen op de babyborrel.
Wat leek het alweer nieuw voor mij, kijken hoe een 3-maandertje boeken ontdekt. Ik leek het al bijna weer vergeten, ook al helpt deze blog mijn geheugen. Arune had helemaal door wat we deden, en begon zelf boekjes boven het gezicht van baby A. te houden. En te wijzen: “kip kok kok kok”.

Nu zijn we weer thuis. Gisteren kochten we een liedjesboek. Morgen gaat het de post op, naar Frankrijk. Zodat baby A. bij ons volgende bezoek alle liedjes kent, en ze kan meezingen met Arune.

We nemen geregeld de keuken van oma en opa in, omdat we in ons eigen huis momenteel geen keuken hebben. Arune is graag in het huis van oma en opa, ook als ze op reis zijn. Want ze heeft daar een doos met speelgoed, een ton met duplo, een tuin met ballen en enkele boeken die mijn broers en ik vroeger lazen (voorgelezen kregen). Oude boeken uit de Deltas-reeks zijn het, met prenten van dieren. En één Engels exemplaar van Humpty Dumpty, een pop-up boek. Met een ei dat zo’n gigantisch gat heeft, dat onze dochter altijd weer wil kijken in het gat. En dan haar favorietje woordje uitroept: “weg”.
Als wij een keuken hebben, willen we die ook ten volle benutten. Dus nee, we hebben dan (meestal) geen tijd om voor te lezen. Als onze dochter na aandringen inziet dat we niet toegeven, gaat ze met een pruillip zitten, en leest ze zelf voor. “Mama, kukuu!”. “Ja, dat is de haan, en die doet kukelekuu”. “Mama, pik! kok kok kok” enzovoort, enzovoort. Tot de appelmoes gaar, de rabarbarcoulis perfect en het broodbeleg gemixt is.

“boekje kijke”, “leon leze”: onze dochter begint langzamerhand in tweewoordzinnen te spreken. Ze gebruikt “boekje kijke” ’s ochtends, nog voor het ontbijt, op elk vrij moment, en ook ’s avonds, als ze nog net niet in bed wil. En dan zegt papa: “nog één boekje lezen, voor we in bed gaan.” “Ja,” zegt ze dan met een diepe zucht. Of “oke.”
Welke zomerse boeken bekijken wij zoal? Nog altijd ‘Kleine Leon’ (Linne Bie), het zangboek van Scaletta (”nune zinne” = Arune wil zingen) en ook ‘Leve de lente’ van Rotraut Susanne Berner. Ja, in boekenland lijkt het nog lente. We vertoeven daar graag bij de ezel, want die krijgt een appel, en aaien de kikkerprins met een kroon, die op de fontein troont. En natuurlijk krijgen de poezen Monika en Mingus nog altijd op elke bladzijde een aai.

gloria op de fiets. het is een goddelijk zicht. als een grote madam strekt ze haar rugje uit tegen de achterleuning en houdt ze haar beide armen licht gebogen op de zijsteunen. haar benen zitten met een mooi gebogen knie vast in de voetsteuntjes. op haar hoofd een supercoole beige helm met knalgroene hanekam. het is een goddelijk zicht. zo kijkt ze vanop haar troon naar het leven dat voorbij raast. ik met mijn grote mond: ik moest en zou haar zo snel mogelijk vervoeren in een fietsstoeltje. ‘da’s toch het gemakkelijkste wat er is’, ‘alles terug met de fiets doen, eindelijk, na al die maanden de kinderwagen duwen’, ‘vanaf wanneer mag een kind in zo’n stoeleke?’. ja, lap. ik had voor mijn eerste rit dan toch beter een rustiger parcours uitgekozen (de groene bossen van beerse bijvoorbeeld). terwijl ik – onder deskundige coaching van pietje – slalom tussen de geparkeerde en rijdende auto’s in de quellinstraat, besef ik plots hoe kwetsbaar gloria is achterop de fiets. en daar kan geen fietshelm of gehomologeerd fietsstoeleke tegenop. doordat ik teveel moeite doe, verlies ik af en toe een beetje evenwicht en rijd ik niet helemaal recht wanneer ik trager rijd. ik raak af en toe haar beentje aan om me te vergewissen dat ze er nog is. maar genieten is ver weg. overleven in deze stadsjungle is het enige wat in mijn hoofd zit. altijd rechtdoor, blijven ademen, gloria zit daar goed, en binnen enkele minuten waaien de nieuw gebetonneerde fietspaden van park spoor noord voor je open. en inderdaad, wanneer het verkeer om mijn hoofd is verdwenen, kan er alweer een glimlach af en voel ik me de koning te rijk. mijn dochter en ik samen op de fiets. wow. haar haren in de wind en haar oogjes flitsend van de zon en de nieuwe ervaring. de terugtocht langs de schelde scheelt een hoop uitlaatgassen. de zon staat laag en kleurt rood. de warmte is klef en plakkerig. gloria in haar zomerjurk achteraankraait en brabbelt. dit is een topmoment.
ze wordt enorm groot. binnen twee maanden viert ze haar eerste verjaardag. ze kan al enkele seconden alleen rechtstaan wanneer ze zich vasthoudt aan een staande spiegel of aan haar box. ze wisselt vlot voorwerpen van haar ene hand naar haar andere. ze eet als een topsporter die de nodige vitamines moet binnenkrijgen om zijn wereldrecord te verbeteren, ze kruipt nog niet. maar dat wil niets zeggen. ze slaapt op haar buik en ze neemt uitgestrekt al bijna driekwart van haar bedje in. ze kan een halve dag ronddobberen in een zomerzwembad zonder te reclameren. en om de dag volwaardig af te sluiten (na het poetsen van haar drie tanden) lezen we in ‘fietsen’ van gregie de maeyer.

In Antwerpen hebben we de luxe dat op zondagvoormiddag de centrale bibliotheek open is. Enkele keren per jaar gaan we dus op familie-uitstap naar de Permeke-bib. Om reisgidsen te zoeken, cd’s te ontdekken, een film te kiezen en natuurlijk ook om tussen de kinderboeken te grabbelen.

We waren niet de enige ouders met leesgrage kindjes. En zo zat ik plots voor te lezen aan mijn eigen dochter en nieuwbakken vriendinnetje L. Een half jaartje ouder dan Arune was L., ze kende al wat woorden meer. De twee meisjes wisten niet goed of ze het nu leuk vonden of niet, aandacht delen. Of het nu eigenlijk fijn is, samen antwoord geven. Het was een beetje zoeken, wie het boek zou vasthouden en wie het dichtst bij mij mocht zitten.
L. zwaaide in elk geval enthousiast terug, toen Arune en ik afscheid namen. Het boek ‘Klipperdeklop’ van Nicola Smee lieten we achter bij L. Volgende keer nemen wij het mee!

Klipperdeklop van Nicola Smee, uitgeverij Gottmer