de heftigste emoties van de terug-naar-werkfase zijn achter de rug, maar het blijft stormen in mijn hoofd. het wordt allemaal haalbaarder als ik mijn tijd samen met mijn dochter per week bekijk. maandag, dinsdag en woensdag beperkt dat zich tot een – afhankelijk van het uur dat gloria wakker is – (uitgebreid) ochtendritueel en een – afhankelijk hoe moe gloria is – intense avondspeelmatsessie slash voorleessessie. maar donderdag is het gloriamamadag, vrijdag pappadag en het hele weekend familiedag. dus per week bekeken is dat best wel ok. en na dinsdag zit gloria’s wekelijkse crèchetijd er al op, om op woensdag liefdevol opgevangen te worden door oma en opa deurne. gloria vindt het voorlopig nog niet echt superfijn in de crèche, maar ze vindt het er ook niet vreselijk, hebben we de indruk. in hoeverre je daar een indruk van kan hebben natuurlijk. haar verzorgsters zijn lief en het ruikt er fris.
op de verjaardag van gloria’s peter, tevens de eerste gloriamamadag, meer specifiek donderdag 4 maart 2010, is het puntje van gloria’s eerste tand komen piepen zonder al te veel noemenswaardige problemen. diezelfde avond van diezelfde vierde maart heeft gloria voor de eerste keer in haar eigen kamer geslapen. pietje en ik helemaal in de war wegens geen knorrend kind meer in haar (familie-erfstuk)wiegje naast ons bed. buiten een paar ‘ikbenmijntutkwijtschreeuwtjesomhulp’ werd het een relatief rustige nacht. en nu genieten we op een bepaalde manier van haar avondritme waarbij een laatste fles om 19 uur gekoppeld wordt aan een sereen kangoeroemoment dat meestal resulteert in gloria in dromenland.
onze dochter wordt groot. haar communiceren gaat alsmaar beter en heftiger: benen in de lucht, armen langs alle kanten, kraaien tot het speeksel in haar nek hangt, blazen (met of zonder groenten- en fruitpap), kirren en af en toe een echte schaterlach. dan staat de tijd even stil bij zoveel pure schoonheid. op de zetel tegen de muur staan haar knuffels en de zijkant van de zetel doet dienst als boekensteunvoor gloria’s uitgebreide collectie. ook al is ze nog veel te klein, toch ’spelen’ we dat ze een boekje mag kiezen dat voorgelezen wordt. de ene keer kijkt ze vol fascinatie naar de tekeningen en luistert ze naar onze stem. een ander moment is ze het na welgeteld 5 seconden al beu. short attention span noemen ze dat. maar vermits zien lezen, doet lezen blijven we volharden in het haar regelmatig aanbieden van leesvoer. binnen een jaar of zes zullen we weten of onze aanpak heeft gewerkt.

‘Wawaf.’ Ze zit in haar fietszitje en wijst. Ik ontdek geen hond.
‘Wawaf’. Ze zit bij moeke en vake in haar stoel en wijst opgewonden naar de tuin. Ze heeft de twee trippelende kippen in hun ren in het oog.
‘Wawaf.’ Ze loopt door de kamer met haar olifant boven haar hoofd.
‘Wawaf.’ Ze zet haar koe waar die hoort, in de boerderij van fisher price.
‘Wawaf.’ Ze komt aandraven met een boek over een hond.

Alle dieren op één na maken volgens Arune hetzelfde geluid. Eén dier doet niet ‘wawaf’. Dat is ‘poe’. Een ‘poe’ dient om te aaien. Of het nu de poes van de buren is, dan wel het schilderijtje met een poes boven het verzorgingskleed, of de poezen in boeken. En poezen in boeken, die hebben wij en masse in huis. Ja, onze prentenboeken weten niet waar ze het hebben. Elke dag krijgen ze te maken met zorgvuldig strelende handjes.

zelfs zes maanden na haar blijde geboorte-intrede krijgt gloria nog altijd kadootjes toegestopt. er zijn verschillende categorieën kadootjes: de kadootjes waarvoor je beleefdheidshalve ‘dankjewel’ prevelt maar die je meteen de prullenmand in kiepert (dat is de categorie van de beertjeskledij en de veel te zachtroze lelijke bloesjes) en er zijn de kadootjes die je zelf ook had willen of kunnen geven en waarvoor je oprecht dankbaar bent. versta me niet verkeerd: elk geschenk is een waardevol geschenk omdat het natuurlijk over de attentie en intentie gaat, maar sommige kadootjes zijn geslaagder dan andere. afgelopen week bevond gloria zich in de tweede categorie, want zij kreeg twee boeken kado. daar is zij (en ook wel vader en moeder) erg blij mee. dat zijn kado’s voor het leven. met een onuitwisbare stift schrijf ik in elk boek de naam van de gulle gever en bijhorende datum. dat is leuk voor later. dat doe ik trouwens met al mijn gekregen boeken. dat zorgt voor een extra cachet.
vanaf nu staan ‘de schaduw van wolf en lam’ (ben kuijpers en ingrid godon) en roosje rood (gerda dendooven) mee op gloria’s boekenplank. ‘de schaduw van wolf en lam’ is voorlopig interessanter bevonden door de auteur van dit stukje tekst dan door het kind dat bijna rechtop zit op mijn schoot. gloria blijft een absolute fan van de knisperboekjes van guido van genechten, van dikkie dik en van kikker. heerlijk geluidje. en ze krijgt er niet genoeg van. ook de eenvoudige kartonboekjes zijn een succes. vooral dan diegene met de dieren. of diegene met de eenvoudige lijntekeningen van eenvoudige alledaagse dingen. voor gloria’s is alles nieuw. voor haar is elk boek een waar meesterwerk.

Kijk eens wat ik kan! is een vierkant kartonboekje met een zwart jongetje en een blond meisje op de cover. De jonge met stekelhaar kan al in de handen klappen en op de zetel klimmen (Dat kan onze dochter ook, en sinds kort kan ze ook uit de zetel klimmen. Handig, want daarvoor moesten wij steeds paraat zijn om haar op de grond te zetten, als ze weer eens op haar eentje in de zetel gekropen was). Het meisje heeft staartjes, kan telefoneren en… kiekeboe spelen. Arune herkent meteen wat het meisje doet op de prent, en doet het na. Ook wij spelen hier ondertussen al een jaar ‘kiekeboe’. Onze dochter doet heel graag haar handjes voor haar ogen, en dan loert ze uitgebreid tussen de vingers tot wij de handjes van haar gezicht halen. We hebben nog niet geprobeerd om haar te laten zitten, tot ze uiteindelijk zelf die handjes weghaalt. Want stel je voor dat ze half kijkend van de zetel klimt…

Buiten sneeuwde het en binnen zat ik met een ziek kind in de zetel. Zieke dochter wil heel dicht bij mama zijn, uren lang. Niets is leuk, alleen… luisteren naar verhalen. Diep zuchten van genot, oogjes half toe, maar nooit helemaal toe. Het blijft nog net spannend genoeg om niet in slaap te vallen.

Wat een winter! van Rotraut Susanne Berner zit al sinds Kerstmis in Arunes boekenmand. Ze had er nog niet veel interese in, en wij dachten: te veel te zien op één bladzijde, nog een beetje jong, nog beetje laten liggen, het komt wel.
En ja hoor, nu kan het wel. Nu kan ze niet genoeg krijgen van de bonte verzameling personages. De poes die van de boom op het gebouw springt, de papegaai die op de paal zit, het lezende meisje in de bus. Rotraut Susanne Berner schilderde heerlijke wintertaferelen. Hoe leuk zou een stad zijn, waar het museum een verdieping hoger ligt dan de bibliotheek, en de kerstman op de bromfiets zijn pakjes komt brengen.
Wat een winter! gaat nog lang mee. Dat voelen we bij elke leesbeurt. Er blijft nog zoveel te ontdekken. En mochten we het beu zijn, dan is het tijd voor het lente-, zomer- en herfstboek. Maar die halen we pas in huis als de laatste sneeuw op straat verdwenen is.

waar gloria komt, heerst vreugde en wordt alles aan de kant geschoven voor haar blijde intrede.. de moemoe zet haar tv af en legt haar kruiswoordpuzzels opzij, mams stopt met eten om gloria te kunnen vastpakken, tante chris maakt de zetel vrij en legt de zachtste dekentjes klaar, oma en opa krijgen hun gloriaglimlach niet meer van hun gezicht, tante magda vergeet haar dikke winterjas uit te doen en gloria’s meetje blinkt van contentement. alle zorgen verdwijnen als sneeuw voor de zon wanneer gloria haar mooiste geheime glimlachwapen bovenhaalt. het klinkt melig, maar het is de harde realiteit. een kind verandert je eigen leven maar ook het leven van al je dierbaren. het klinkt misschien saai, maar het blijft fascinerend om je kind elke dag te zien evolueren. de verwondering waarmee gloria het leven ontdekt is aandoenlijk. ik merk nu ook echt heel duidelijk dat ze ‘groot’ wordt. haar frele prematurengezichtje is nu een rond blozend bolleke, ze zit als je haar ondersteunt, ze staat -weliswaar wankel- enkele seconden op haar voeten, ze vliegt graag rond, lacht luidkeels wanneer ze ‘hangende klok’ speelt, luistert met veel aandacht naar haar vaders interpretatie van de liederen van julien eclair en eet vlot haar groenten- en fruitpap op. wortelpuree staat met stip op nummer één. soms is ze vermoeiend. wanneer ze niet wil slapen of ’s nachts plots een feestje wil bouwen. wanneer ze last heeft van mood swings, zich stijf maakt als een plank (ook wel gekend als: een sidoniake doen), haar fruitpap uitspuwt of pas tegen den tienen op de arm in slaap valt na uren wiegen en entertainen en vertellen en zingen en de hele santeboetiek. maar een leven zonder gloria: neen, dankjewel. zij hoort bij ons en dat zal altijd zo zijn. ik merk dat we de laatste weken erg naar elkaar toe gegroeid zijn. volgens mij heeft dat ook te maken met het feit dat gloria geen platte baby meer is. ze luistert en kijkt en praat en denkt.Â
mijn laatste twee weken als enkel moeder. daarna komen er een hoop werktaken bij. de kogel is door de crèche. vanaf 1 maart is gloria lid van ‘t lozanatje (let op het weglatingsteken ‘t’ en het ‘tje’ achteraan). het heeft veel voeten in de aarde gehad maar op de valreep blijkt er plaats te zijn in het nieuwe kinderdagverblijf in de lange lozanastraat. het is een privécrèche maar de voorwaarden zijn iets losser dan op een ander en – wat natuurlijk het belangrijkste is – dominique en ik hebben er een goed gevoel bij. je moet je aanmelden aan de videofoon vooraleer je binnen mag. eenmaal in de ruimten voor de kinderen, moet je pantoffels aan. de grote kamers zijn in felle kleuren geschilderd. er is een leeshoek(je). er is een open keuken waar elke dag vers wordt gekookt. er is een tuin. het is er proper en gloria zal verzorgd worden door drie lieve zussen. toen ik met gloria ging kijken werd ik spontaan tranerig bij het zien van gloria’s nieuwe vrienden en vriendinnen en bij de gedachte dat ik haar moet achterlaten bij nobele onbekenden. ik kreeg spontaan een zakdoek aangeboden, evenals een lieve glimlach en de uitspraak: “wij zullen goed voor uw kindje zorgen”. waarop nog meer tranen volgden. maar ook een goed gevoel omwillen van gloria’s volgende fase in haar leven. wie had ooit gedacht dat gloria zich als een race-auto door haar eerste maanden zou murwen?

gloria is een beetje verkouden. haar keel doet pijn en ze jammert zachtjes maar langgerekt. haar neus zit vol snot en ze is een beetje hees. dat is erg zielig voor zo’n minimensje. maar er is geen paniek, want gloria is flink en sterk. een neusspray hier, een perdolan daar en veel warme armen en sussende wiegende woorden moeten voor een snel herstel zorgen. gloria heeft ooit voor hetere vuren gestaan.
ik geniet van meer dan ooit van mijn meisje. en meer dan ooit besef ik dat mijn laatste maand zwangerschapsverlof is ingegaan. vanaf 1 maart 2010 wordt alles anders. ik mag mij er niet teveel op blind staren. ik maak me er wel degelijk zorgen over, maar zovelen hebben het mij voorgedaan, dus waarom zou ik er niet in slagen om werk en privé te combineren? ik geef toe dat ik het best gezellig vind thuis. en vooral dat alles op het gemak gebeurt. geen haast, want er is niets om voor te haasten. dat voelt gloria. dat zorgt er voor dat zij zich ook op haar gemak voelt. dat zal per 1 maart veranderen, alhoewel ze maar twee dagen per week naar de creche moet (als we een creche vinden welteverstaan). de andere dagen is ze bij mij, dominique of bij oma en opa. dat zijn sowieso al drie dagen waar er op gloria’s tempo geleefd zal worden. en het wordt lente. het zomeruur komt eraan. de vogels beginnen hun zangstem al in te oefenen en de bloemen dromen al van hun openingspremière. het wordt een mooi voorjaar. gloria krijgt nieuwe vrienden en ik ga naar mijn oude collega’s. het zal ook wel fijn zijn om mij op iets anders te concentreren dan mijn kind, maar 6 maanden lang is er niets anders geweest. en zes maanden is best lang. dat is een half jaar. dat zijn vele dagen en uren. en het is toch erg fijn om je te mogen wijden aan het meest onvoorwaardelijke in je leven: je bloedeigen meisje. gloria is blij dat ze er is. dat merk je aan haar. wanneer ze lacht, stralen haar ogen. wanneer ze kijkt, straalt haar hart. we hadden ons geen guitigerige dochter kunnen inbeelden.
knisperboekjes zijn momenteel gloria’s lievelingsitems. alleen de bladzijden even samenfrommelen tot het specifieke knispergeluid eraan komt, en gloria lacht haar tandenloze mond bloot. naast het gekregen dikkie-dikknisperboekje van rozetta (wat heerlijk wanneer kinderen van vrienden heel fier met hun oud speelgoed of boekjes komen aandraven en melden: ‘dit is nu voor gloria’) heb ik zelf geïnvesteerd in de knisperboekjes van (opnieuw) guido van genechten. heel zacht van stof, met pasteltinten (had voor mij wel wat feller gemogen) en eenvoudige lijntekeningen van dieren in de tuin, op de boerderij, in de jungle en in het water. surplus: baby’s kunnen dit boekje ook als hoofddeksel gebruiken.

Op zoek naar multiculturele prentenboeken, zodat Arune in boeken ontdekt wat ze elke dag op straat en ook in de opvang ziet, bracht ik ‘Tien vingertjes en tien teentjes’ mee naar huis. Het is een leuk boek om samen – u raadt het al – vingers en teentjes te tellen. Erg leuk op een moment dat Arune plots weer stilligt op het verzorgingskussen, want ze speelt dan aandachtig met haar tenen. Overigens ontdekt ze niet alleen haar tenen, ook haar buik. Sinds ze een halve dag rondliep zonder rompertje, weet ze dat ze een buik én een navel heeft. Die ontdekking wil ze elke dag wel een paar keer tonen, ook al raakt ze meestal niet verder dan op haar rompertje te wijzen.

Mijn lieft heeft vragen bij het boek, en terechte. De eerste twee kindjes (Jennifer en Mikio) wiselen meteen van geslacht, dus dat kan niet. En kleine Ajamak wordt op het ijs geboren, goed en wel, maar op dat ijs wonen geen pinguïns, wat de prent ook mogen beweren. De Noordpool en de Zuidpool liggen ver van elkaar, maar dat zagen de illustratoren over het hoofd. Of mag dat?

Arune vindt al die baby’s uit verschillende windhoeken best leuk. Annika en Tobias, Mikia en Gloria (waardoor het boek dus ook leuk is voor de andere boekbaby op deze site) en nog vele anderen. Allemaal heel verschillend en allemaal met evenveel tenen en vingertjes. Wij tellen hier wat af!

Tien vingertjes en tien teentjes, Mem Fox en Helen Oxenbury, Gottmer 2009.

Ik schreef al veel eerder (in februari 2009, om precies te zijn) voor het eerst over ‘Toeta’ van Leo Timmers. Arune is nog altijd verzot op dat boek. Zodanig, dat ze een tijd lang zelfs elk boek ‘Toeta’ noemde. Dat levert komische situaties op, zoals Arune die in de tram plots wijst en roept ‘Toeta’. Ze had toen een medereiziger ontdekt die in een boek verdiept is.
‘Toeta’ zegt Arune ook als ze zelf het boekje leest of als ze het ons brengt, om te laten lezen.
‘Toeta’ is haar vierde tweelettergrepenwoordje is, naast mama en papa en dada. Voor de rest houdt ze het nog steeds bij koe(k) en ba en di (drinken) en da en nog wat klanken waarvan wij de betekenis leren raden.

ook al is gloria nog net geen 5 maanden, de nationale voorleesweek wordt nu al op gepaste wijze ingehuldigd. niet met het prentenboek dat verkozen is tot het meest mooie van het jaar 2010, wel met een ander boek van guido van genechten. Wie? Wie heeft een neus die zo lang is als een slang? Wie is duizend keer groter dan deze kleine visjes? Wie is veel te dik om als een vlinder rond te fladderen? gloria zit op de schoot en kijkt naar de grote, kleurrijke tekeningen.
het wie?-boek is een geschenk van oma en opa, maar de aankoop is gebeurd door oma in overleg met mijzelf. ik probeer mijn eigen moeder een beetje op te voeden inzake goeie baby- en kinderboeken. ze heeft een erg goed hart, die oma, maar van leescultuur heeft ze niet veel kaas gegeten. en vermits ik nu nog even kan profiteren van (veel) vrije tijd tot ik opnieuw aan het werk ga, neem ik haar tijdens haar wekelijks gloriabezoek vaak mee naar boekenwinkels en probeer ik haar aan de hand van enkele voorbeelden te tonen waar gloria wel en waar (liever) niet mee groot mag worden. zonder pretentieus te klinken probeer ik haar te laten kijken en te voelen aan de boeken en gooi ik er af en toe eens een naam van een vlaamse illustrator tussen al zeggende: ‘dan is het altijd goed’. in de hoop dat ze die namen onthoudt. dankuwel klaas verplancke, carll cneut, guido van genechten, liesbet slegers, annemie berebrouckx, ingrid godon, isabelle vandenabeele en nog zoveel anderen.