en nog eens Nijntje (door Ilona)

Ilona — Mon, 14 May 2012 18:59:29 +0000

Het bezoek aan het ‘museum van Nijntje’ is in ons huis nog lang niet vergeten. Vorige week mochten onze twee dochters met moeke naar de bib, en kwamen thuis met drie Nijntje-boeken. Mirre zou die het liefst voortdurend aan stukken scheuren uit enthousiasme (noot voor de bibmensen die meelezen: we laten dat niet toe, ze mag wel sabbelen op het kartonnen Nijntje dat we als geboortecadeau kregen), Arune wil dat we ze altijd weer voorlezen. En toen we gisteravond, zondagavond, bij Arune informeerden wat ze het leukst vond aan het voorbije weekend, verzekerde ze ons dat ze het Nijntje-museum echt het aller-allerleukste had gevonden (dat was dus blijkbaar een weekend dat bijna 14 dagen duurde …). Terwijl ik mij erger aan de soms lullige rijmpjes in al die Nijntjes-boeken (mede-voorlezende ouders, vinden jullie die verhaaltjes op rijm vaak ook veel te ver gezocht?) en het ongelooflijk vind dat we nu ook nog een geleend exemplaar in huis hebben waar Nijntjes oom de vliegenier (en geen piloot …) in optreedt (en Arune maar juichen: “kijk, mama, hier is oom vliegenier”).
Al enkele maanden, al van lang voor we richting tentoonstelling gingen, spelen wij hier bijna elke dag het Nijntje-kwartet. We tikten het voor een euro op de kop, en hebben er al veel plezier aan gehad. We leren de grootouders de politiek correcte termen aan, en merken dat Arune twijfelt of ze ‘Chineesje’ dan wel ‘Aziatische kindje’ moet zeggen. Heus, ik ben fan van Dick Bruna, maar waarom o waarom heeft uitgerekend dat zwarte kindje amper kleren aan? Omdat ons kwartetspel uit 1974 stamt?

ps Het woord ‘indiaan’ zegt Arune weinig, dat figuurtje noemt ze ‘het rode kindje’.

Het lezen zoals het is… (door Inge)

Inge Umans — Mon, 14 May 2012 10:50:21 +0000

Girma heeft een flink gevulde boekenkast. Dat heb je, met een mama die boeken verzamelt. Volgens mij heb je daar als kind toch net iets meer aan dan aan een mama die uiltjes verzamelt. Of nijlpaarden. Hij snuistert regelmatig in zijn boekenkast. Ontdekt iets nieuws, of vist er een oude vertrouwde uit. Onlangs maakte hij een gezellig nestje. Hij trok zijn dekbed op de mat en kroop er lekker tussen. Bladerde in “De reis van Max”, herontdekte de pop-upboeken van Arnaud Roi en bestudeerde de prenten in “De zesde dag”. Hij maakt het niet alleen voor zichzelf gezellig. ’s Morgens lokt hij Abel soms mee naar zijn bed. Zoals gisteren. Hij knipt zijn paddenstoelenlichtje aan, smokkelt Nijntje en Zaza mee in zijn bed en leest dan voor. Ik draai me nog eens om in bed, een glimlach tot ver achter de oren. Tot ik een keiharde bonk hoor, en Abel het op een huilen zet, ondersteboven, naast het bed van Girma…

Appelsien (door Ilona)

Ilona — Tue, 08 May 2012 17:56:04 +0000

Maandagochtend, de radio speelt terwijl we ontbijten. Op het nieuws horen we over de overwinning van Hollande in Frankrijk. Een meute scandeert ‘Sarkozy- c’est fini’. Arune luistert en glundert plots: “Luister nu eens! Ze zingen appelsien laat-u zien op de radio!”

Eentje om te bewaren …

Duimelijntje (door Inge)

Inge Umans — Mon, 07 May 2012 18:22:36 +0000

Girma speelt in de tuin. Hij vindt een notendop en komt naar mij gelopen: “Mama, kijk wat ik heb gevonden!” Ik bekijk zijn schat en fluister dat hij waarschijnlijk het bed van Duimelijntje heeft gevonden. Ik heb zijn aandacht meteen vast. Hij wil alles weten over haar. Ik vertel hem het verhaal, in een notendop. Hij plukt zowat alle pluisbloemen uit de tuin en verzamelt de pluisjes in de notendop. “Dit wordt een heerlijk zacht bedje, mama!” Ik speur intussen de boekenkast af, op zoek naar het verhaal van Duimelijntje. Ik vind er het dikke boek van Grimm, enkele losse sprookjes maar nergens het verhaal van Andersen. Girma wil het bedje meenemen naar zijn kamer. “Zal Duimelijntje er komen slapen, mama?” Hij zoekt een plekje. “Nee, niet naast de krokodil op de vensterbank.” Nog nooit ging het slapengaan zo vlot. “Nee, mama, ik wil geen verhaal. Dan komt Duimelijntje sneller…” Ik zeg dat ik niet weet of de bloemenkoning het leuk zal vinden als Duimelijntje ergens anders gaat slapen. “Ach, mama, de bloemenkoning bestaat niet! Duimelijntje wel, maar de bloemenkoning niet, hoor!

Als ik de deur van zijn kamer dicht trek en naar beneden ga, hoor ik hem zachtjes uit bed glippen. Trippelende tenen op de slaapkamervloer…

Nijntje (door Ilona)

Ilona — Fri, 04 May 2012 19:20:52 +0000

Mirre werd ondertussen één jaar (help! geen baby meer in huis!). Eén van de cadeautjes was een T-shirt van Nijntje. Ze herkende duidelijk het figuurtje, we hebben immers ook Nijntje-boeken en een heus houten karretje met Nijntje-blokken! Op de vrije 1 mei trokken we het T-shirt aan en namen we de trein naar de Nijntje-tentoonstelling (die eigenlijk expo Dick Bruna heet) in Mechelen.
We gaven Nijntje een kleurig kleedje en speelden in de circustent met Nijntje en andere figuren op stokken. Nijntje beleefde hier avonturen waar Dick Bruna nog vele boeken mee zou kunnen vullen. Arune kleurde Nijntje-oren en loopt daar nu al enkele dagen mee rond thuis. Ze staat op en zet de oren op, ze komt thuis van school en zet de oren op. Arune luisterde ook naar Kamishibai-verhalen en wilde na twee uur nog lang niet naar huis. Mirre had het druk met rond te kruipen en zich op te trekken aan de lage tafeltjes. Perfect op haar maat, en perfect om alle kleine prullen die we liever niet in haar mond zien, toch naar haar mond te brengen. Mirre was nog net te klein voor deze tentoonstelling, maar het was wel de enige dochter die meekeek naar de eerste Nijntje-tekeningen.
De dag erop haalde Arune haar Nijntje uit de schooltas, dit Nijntje is haar slaapknuffel op school. Mirre wilde de knuffel ook vastnemen, en toen werden de zusjes bijna boos op elkaar. Even afwachten of en hoe snel de Nijntje-hit weer uitdooft.

Telfeest (door cien)

Cien — Wed, 02 May 2012 20:44:36 +0000

gloria naar school en een buikbaby van om en bij de twee kilo; het leven staat niet stil. onze tweewekelijkse bibliotheekuitstappen op donderdag worden verzet naar woensdagmiddag omwille van de schooluren die ze niet wil missen. om half acht ’s morgens staat ze paraat aan de deur met haar hele hebben en houden om te vertrekken. opmerkingen zoals ‘de poort is nog toe’ en ‘alle kindjes zijn nog aan het ontbijten’ deren haar niet. haar jas is toe, haar staartjes wapperen aan weerszijden van haar hoofd en haar brooddoos is ingepakt. niets kan haar nog tegenhouden. ze beleeft de tijd van haar leven. ’s avonds komt ze stikkapot naar huis, maar ze verstaat nog niet de kunst om even te ontspannen en alles tot het nulpunt te herleiden. integendeel, ze herbeleeft haar schooldag samen met haar knuffelvrienden en iedereen die (toevallig) passeert. het enige rustpunt is het bad, de aflevering van het zandkasteel, de warme melk en het boekje voor het slapengaan. twee boekjes mag ze altijd kiezen. ze heeft nu een mooie boekenplank op haar kamer met een gevarieerd, wisselend aanbod. een boek dat terug ‘in’ is, is Telfeest van Jaak Dreesen en Soetkin Collier. De laatste week heeft ze het elke avond uit haar stapel gehaald. misschien omdat ze bewust leert tellen op de kleuterschool? Tellen tot tien kan ze al langer, maar het is een soort van versje in haar hoofd. dus als je haar een taart met vier kaarsen laat zien, dan telt ze van één tot en met tien. ze telt dus niet bewust. Daarom is dit boek zo fijn. Omdat je zelf de ballonnen, de vrachtwagens, de fietsen, de vogels … kan tellen, maar ook omdat er in het eenvoudige, maar mooie verhaal vele getallen verschijnen die op zo’n moment extra poëtisch klinken. Ik denk dat ik ooit al eens over dit boek heb geschreven, maar toen was gloria pakken jonger. het is dus een boek dat jaren meegaat. dat is toch een extra pluspuntje voor mij. dat het als peuter fijn is, maar ook als kleuter. soms lezen we zelfs gewoon kookboeken samen. en als we ’s morgens aan tafel zitten en we lezen (of proberen) onze krant te lezen, dan wil ze ook een stuk. ‘gloria wil ook een krantje lezen’. dat lukte aardig met een onopvallend reclameblaadje of een niet-interessant tweewekelijks tijdschrift van acw. maar nu is er het perfecte alternatief. in een boekenwinkel in gent vond ik de ‘astrid lindgrenkrant’. in 2012 is het blijkbaar 60 jaar geleden dat het eerste boek van pippi langkous is verschenen in nederland. het aangename wordt aan het nuttige gekoppeld in de krant – je vindt er ook aanbiedingen voor rondreizen in zweden – maar je komt er alles te weten over lotta, michiel, pippi natuurlijk, karlsson, sofia, jonathan, rasmus en mio. heerlijk toch, die astrid. wat bewonder ik haar.

Nijntje! (door Inge)

Inge Umans — Tue, 01 May 2012 19:42:43 +0000

Het witte, gestileerde konijntje heeft zijn weg naar Abel gevonden. Of was het Abel die Nijntje vond? Het liedje zorgde in ieder geval al voor discussie. Girma zong iets over een punkerkonijntje. In deze digitale tijden vonden we op Welkom op de website van nijntje! snel uitsluitsel. Nijntje is geen punker, maar een pienterkonijntje.
Het boekenmoment ’s morgensvroeg begint er anders uit te zien. Tot voor kort heerste Zaza zowat alleen over de stille ochtend en het grote bed. Nu moet ze het bed delen met nijntje. Abel zingt tititi bij de eerste prent. Het regent. Als het regent zingt mama altijd tikketakke regen, tik tak, op het dak… Als het regent vindt nijntje het leuk om te tekenen. “té”, roept hij opgewonden. Als Abel wakker is, is hij w a k k e r! Als je ogen opnieuw dreigen dicht te vallen zal hij wel even zijn vinger erin steken. Of in je haar woelen. Tot je aandacht weer bij hem is, en bij zijn nieuwe vriendin…

Boekenpret? (door Inge)

Inge Umans — Fri, 27 Apr 2012 17:12:20 +0000

Girma en Abel dolen wat door het huis. Ze lijken een beetje uitgespeeld. Ik heb zelf zin in een neerplofmoment in de zetel en nodig de jongens uit: boekjes lezen! “Jaaaaaaaaaaaaaaaa!” roepen ze enthousiast, als door één mond. Ze gaan allebei op zoek naar een boek. Girma komt af met Woeste Willem, Abel heeft het kartonboek Ik zie ik zie in zijn handen. Girma nestelt zich links van me, schuift zijn voeten gezellig onder mijn benen. Abel klimt er ook bij. Hij zet zich op mijn rechterbeen. We beginnen met Woeste Willem. Als ik de eerste bladzijde wil omslaan protesteert Abel. Hij roept “nééééééééééé!” en grijpt het boek uit mijn handen. Girma ritst het boek uit de handen van Abel en geeft het weer aan mij. Ik probeer rustig aan Abel uit te leggen dat het verhaal nog verder gaat maar hij is boos. Boos op Girma, die het boek uit zijn handen trok. Hij neemt het dikke kartonboek en zet het als wapen in: hij klopt ermee op Girma’s been. Girma mept terug, met Woeste Willem. Ik pak beide boeken af, leg ze opzij en probeer de vechthanen uit elkaar te houden. Abel druipt af. Kiest een ander boek en gaat een beetje verder op de grond zitten. Hij gaat al gauw helemaal op in zijn boek. Girma duwt Woeste Willem opnieuw in mijn handen. Ik twijfel even, maar geef me dan toch helemaal over aan het verhaal. En als toetje krijgt hij ook nog Ik zie ik zie. Abel heeft intussen zowat het hele boekenrek uitgeladen en gelezen…

Bubamara (door Inge)

Inge Umans — Tue, 17 Apr 2012 18:54:14 +0000

Baka komt uit Kroatië. Baka is een van de grootmoeders. Baka brengt niet alleen lekkers mee. Ze brengt ook nieuwe woorden mee. Zo spreken we hier thuis nooit over lieveheersbeestjes. Wat een lang en onuitspreekbaar woord. Welke peuter of kleuter kan dit beest benoemen zonder zijn tong te breken? Nee. Bij ons strijkt er af en toe een bubamara [boebamara] neer. We kwamen een heel mooi exemplaar tegen in een van de dierenboeken van Roger Priddy. Ik bood de twee woorden aan. Abel proefde de woorden en koos voor bubamara. Zei het zachtjes na, opnieuw en opnieuw. Begon te lachen: BUBAMA! BUBAMA!

We spreken hier ook nooit over navel. Nee, het gaatje in onze buik is een pupak [poepak]. Abel giert het uit als hij een pupak ziet. Het verhaal van een gaatje vindt hij dan ook een geweldig boek. Vingervlug doorworstelt hij alle gaatjes in het boek. Te ongeduldig om te luisteren welk gaatje het niet is. Hij komt pas tot rust bij het omslaan van de laatste bladzijde. “Pupa!” roept hij. En hij glimlacht trots. Zijn handen legt hij op zijn eigen buik. Op zijn pupak…

vakantie II (door Ilona)

Ilona — Tue, 17 Apr 2012 18:49:23 +0000

Schreef ik twee weken geleden nog dat onze jongste dochter niet meteen interesse toonde in boeken, merkte ik de dag erop dat ze een kartonboekje vasthield tot ze in bed lag. Sterker nog: ze hield het ook vast terwijl ze zich weer rechttrok en zich aan één spijltje vasthield. Ze kruipt nu ook elke dag rond met boekjes in haar hand. Ze kiest boeken die haar handjes kunnen hanteren: de mini-kartonboekjes en vooral een stoffen exemplaartje van Lilliputiens met diertjes. Dat boekje verhuist ook geregeld mee naar bed, naar het verzorgingskussen …
Tijdens onze vakantie maakten we heel wat foto’s van Mirre die met boeken speelde. Foto’s van het moment waarop ze over mijn knie hing om zeker dicht genoeg bij het voorleesboek te zijn, heb ik niet. Jammer, want het was een geweldig zicht. Andere foto’s maakten we wel: hoe ze het Lilliputiens-boekje opent en op haar ogen drapeert, hoe ze de bladzijden ernstig omdraait … Ze trekt zich op aan de zetel, aan de stoelen, aan onze benen en staat daar dan te glunderen en soms ook duidelijk na te denken hoe ze weer kan gaan zitten. Maar als er op de zetel boeken liggen, is er niet meteen nood om weer te gaan zitten.