gloria is een beetje verkouden. haar keel doet pijn en ze jammert zachtjes maar langgerekt. haar neus zit vol snot en ze is een beetje hees. dat is erg zielig voor zo’n minimensje. maar er is geen paniek, want gloria is flink en sterk. een neusspray hier, een perdolan daar en veel warme armen en sussende wiegende woorden moeten voor een snel herstel zorgen. gloria heeft ooit voor hetere vuren gestaan.
ik geniet van meer dan ooit van mijn meisje. en meer dan ooit besef ik dat mijn laatste maand zwangerschapsverlof is ingegaan. vanaf 1 maart 2010 wordt alles anders. ik mag mij er niet teveel op blind staren. ik maak me er wel degelijk zorgen over, maar zovelen hebben het mij voorgedaan, dus waarom zou ik er niet in slagen om werk en privé te combineren? ik geef toe dat ik het best gezellig vind thuis. en vooral dat alles op het gemak gebeurt. geen haast, want er is niets om voor te haasten. dat voelt gloria. dat zorgt er voor dat zij zich ook op haar gemak voelt. dat zal per 1 maart veranderen, alhoewel ze maar twee dagen per week naar de creche moet (als we een creche vinden welteverstaan). de andere dagen is ze bij mij, dominique of bij oma en opa. dat zijn sowieso al drie dagen waar er op gloria’s tempo geleefd zal worden. en het wordt lente. het zomeruur komt eraan. de vogels beginnen hun zangstem al in te oefenen en de bloemen dromen al van hun openingspremière. het wordt een mooi voorjaar. gloria krijgt nieuwe vrienden en ik ga naar mijn oude collega’s. het zal ook wel fijn zijn om mij op iets anders te concentreren dan mijn kind, maar 6 maanden lang is er niets anders geweest. en zes maanden is best lang. dat is een half jaar. dat zijn vele dagen en uren. en het is toch erg fijn om je te mogen wijden aan het meest onvoorwaardelijke in je leven: je bloedeigen meisje. gloria is blij dat ze er is. dat merk je aan haar. wanneer ze lacht, stralen haar ogen. wanneer ze kijkt, straalt haar hart. we hadden ons geen guitigerige dochter kunnen inbeelden.
knisperboekjes zijn momenteel gloria’s lievelingsitems. alleen de bladzijden even samenfrommelen tot het specifieke knispergeluid eraan komt, en gloria lacht haar tandenloze mond bloot. naast het gekregen dikkie-dikknisperboekje van rozetta (wat heerlijk wanneer kinderen van vrienden heel fier met hun oud speelgoed of boekjes komen aandraven en melden: ‘dit is nu voor gloria’) heb ik zelf geïnvesteerd in de knisperboekjes van (opnieuw) guido van genechten. heel zacht van stof, met pasteltinten (had voor mij wel wat feller gemogen) en eenvoudige lijntekeningen van dieren in de tuin, op de boerderij, in de jungle en in het water. surplus: baby’s kunnen dit boekje ook als hoofddeksel gebruiken.

Op zoek naar multiculturele prentenboeken, zodat Arune in boeken ontdekt wat ze elke dag op straat en ook in de opvang ziet, bracht ik ‘Tien vingertjes en tien teentjes’ mee naar huis. Het is een leuk boek om samen – u raadt het al – vingers en teentjes te tellen. Erg leuk op een moment dat Arune plots weer stilligt op het verzorgingskussen, want ze speelt dan aandachtig met haar tenen. Overigens ontdekt ze niet alleen haar tenen, ook haar buik. Sinds ze een halve dag rondliep zonder rompertje, weet ze dat ze een buik én een navel heeft. Die ontdekking wil ze elke dag wel een paar keer tonen, ook al raakt ze meestal niet verder dan op haar rompertje te wijzen.

Mijn lieft heeft vragen bij het boek, en terechte. De eerste twee kindjes (Jennifer en Mikio) wiselen meteen van geslacht, dus dat kan niet. En kleine Ajamak wordt op het ijs geboren, goed en wel, maar op dat ijs wonen geen pinguïns, wat de prent ook mogen beweren. De Noordpool en de Zuidpool liggen ver van elkaar, maar dat zagen de illustratoren over het hoofd. Of mag dat?

Arune vindt al die baby’s uit verschillende windhoeken best leuk. Annika en Tobias, Mikia en Gloria (waardoor het boek dus ook leuk is voor de andere boekbaby op deze site) en nog vele anderen. Allemaal heel verschillend en allemaal met evenveel tenen en vingertjes. Wij tellen hier wat af!

Tien vingertjes en tien teentjes, Mem Fox en Helen Oxenbury, Gottmer 2009.

Ik schreef al veel eerder (in februari 2009, om precies te zijn) voor het eerst over ‘Toeta’ van Leo Timmers. Arune is nog altijd verzot op dat boek. Zodanig, dat ze een tijd lang zelfs elk boek ‘Toeta’ noemde. Dat levert komische situaties op, zoals Arune die in de tram plots wijst en roept ‘Toeta’. Ze had toen een medereiziger ontdekt die in een boek verdiept is.
‘Toeta’ zegt Arune ook als ze zelf het boekje leest of als ze het ons brengt, om te laten lezen.
‘Toeta’ is haar vierde tweelettergrepenwoordje is, naast mama en papa en dada. Voor de rest houdt ze het nog steeds bij koe(k) en ba en di (drinken) en da en nog wat klanken waarvan wij de betekenis leren raden.

ook al is gloria nog net geen 5 maanden, de nationale voorleesweek wordt nu al op gepaste wijze ingehuldigd. niet met het prentenboek dat verkozen is tot het meest mooie van het jaar 2010, wel met een ander boek van guido van genechten. Wie? Wie heeft een neus die zo lang is als een slang? Wie is duizend keer groter dan deze kleine visjes? Wie is veel te dik om als een vlinder rond te fladderen? gloria zit op de schoot en kijkt naar de grote, kleurrijke tekeningen.
het wie?-boek is een geschenk van oma en opa, maar de aankoop is gebeurd door oma in overleg met mijzelf. ik probeer mijn eigen moeder een beetje op te voeden inzake goeie baby- en kinderboeken. ze heeft een erg goed hart, die oma, maar van leescultuur heeft ze niet veel kaas gegeten. en vermits ik nu nog even kan profiteren van (veel) vrije tijd tot ik opnieuw aan het werk ga, neem ik haar tijdens haar wekelijks gloriabezoek vaak mee naar boekenwinkels en probeer ik haar aan de hand van enkele voorbeelden te tonen waar gloria wel en waar (liever) niet mee groot mag worden. zonder pretentieus te klinken probeer ik haar te laten kijken en te voelen aan de boeken en gooi ik er af en toe eens een naam van een vlaamse illustrator tussen al zeggende: ‘dan is het altijd goed’. in de hoop dat ze die namen onthoudt. dankuwel klaas verplancke, carll cneut, guido van genechten, liesbet slegers, annemie berebrouckx, ingrid godon, isabelle vandenabeele en nog zoveel anderen.

als er één boek is waarvoor ik mijn dochter enkele jaren ouder zou wensen is het ‘mosje van het sleutelbosje’ van geert de kockere en johan devrome. dan zouden we samen in de zetel zitten, gloria waarschijnlijk op mijn schoot, haar klamme handjes aan de zijkanten van de pagina’s. we draaien de titelpagina om en in mijn dromen kraait gloria: ‘mosje!’ ik vraag: ‘waar is mosje!’ en gloria wijst met haar babydikke wijsvinger van datzelfde klammig handje naar het prachtig getekende meisje op pagina 1. ‘mosje van het sleutelbosje’, gaat gloria verder, ‘mosje van het sleutelbosje van het sleutelhuis maar mosje is niet thuis’. en ik zeg: ‘goed zo meid. want mosje van het sleutelbosje van het sleutelhuis met het sleutelgat is naar de tijd’. en zo gaan we nog een tijdje voort. tot mosje op het einde van haar boek haar geliefde moesje vindt. en ik gloria nog eens extra stevig in mijn armen neem.

Naast de speelmat staat nu een mand met boeken. Dat was de beste remedie tegen boekenkasten die telkens uitgeladen werden en pagina’s die we dan ’s avonds in een bemind boek moesten kleven. Nu blijven onze boeken buiten schot, en Arune heeft al haar boeken dicht bij zich. Heel erg leuk vindt ze dat. Zo leuk dat ze bij thuiskomst rechtstreeks naar de boekenmand wandelt, en er boeken uithaalt. We hebben sinds Nieuwjaar een nieuwe favoriet: De bedtijdbeer. Het is een kerstcadeautje, en wijzelf moesten wennen aan dit boek. Door de vertaling zijn de woordspelingen niet leuk meer (het schaap in de jeep bekt niet echt leuk, ’sheep in the jeep’ kon wellicht beter bekoren). Het verhaal is ook niet echt een verhaal. Maar geeft niet, Arune amuseert zich elke dag opnieuw met het boek. Want dit boek telt een hele hoop flapjes, en je kan ook nog dieren naar boven en naar opzij schuiven. Daar houdt onze dochter zich dus mee bezig als wij koken of om een andere reden geen tijd hebben voor haar. Het is ongelooflijk fascinerend om haar bezig te zien en te zien glunderen telkens ze een flapje opent. Zelfs na drie weken is de aap-achter-de-flap het nog altijd waard om met handgeklap begroet te worden. Ook de verlegen uil en de vos in de box doen het goed.
Arune geniet van de boeken, wij genieten van haar boekenpret. Altijd praktisch als we weer eens aardappelen schillen of soep maken.

‘De bedtijdbeer’ van Ian Whybrow en Axel Scheffler (ill.)

Ik ben altijd fan geweest van kinder- en prentenboeken, maar nu ik sinds kort moeder ben loop ik toch op een andere manier door de boekenwinkel. Wat zou gloria later graag lezen? Wat kan ik nu nog voor haar kopen? Zou ik nog een boekje kopen? Is ze hier niet te jong voor? Zal ze als ze groot is de tekeningen van carll cneut even wonderlijk vinden als ik? Gloria’s boekenkast staat nu al aardig vol. Aan boeken geen gebrek. Een combinatie tussen oude en minder oude kinder- en prentenboeken van mij en een heel arsenaal aan nieuwe kartonboekjes, knisperboekjes, voorleesboekjes en prachtige prentenboeken van gloria. Omdat vele vrienden denken: ‘de moeder leest graag, awel dan het kind ook’. Plots schiet me een (bekend) citaat van joke van leeuwen binnen: ‘iemand is altijd uit iemand ergens’. Iemand is altijd een zoon of een dochter van iemand. Je wordt altijd uit iemand geboren. En daarbij hoort een (warm) nest dat je mee modelleert naar de vormen van het leven.
als ik iets aan mijn dochter wil meegeven, is het de liefde voor taal en prenten en tekeningen en papier en letters en verhalen. Ondanks haar prille leeftijd van 20 weken zit gloria al aardig recht op onze schoot en kijkt ze aandachtig naar de kleurrijke prenten van het boek op haar billen. en vermits haar fijne motoriek met rasse schreden vooruit gaat, blijft er hier en daar al een eens een pagina hangen tussen gloria’s minivingers. ik smelt.

gloria houdt van patatjes. gloria houdt van groentenpap. en vermits wortelen haar mooie én goeie ogen (kunnen) geven, houden we het voorlopig bij peekesstomp. zo’n 30 grammen per keer gaan er matig tot goed in. alle begin is moeilijk. maar elke ochtend rond den elven staan moeder en kind in de startblokken voor een nieuwe ‘potato-attack’. gloria maakt dan een zuinig mondje en kijkt wat bedenkelijk, de lepel met oranje pap wordt min of meer in haar mond gewrongen, gloria kijkt nog bedenkelijker waarna ze een deel als een worstje met haar tong uit haar mond duwt. waarna moeder het uitgespuwde worstje met haar speciale warmtegevoelige lepel (indien te warm verkleuren de randen. jawadde de wonderen zijn de wereld nog niet uit – te koop in colruyt voor amper 4,95 euro) opraspt en opnieuw in gloria’s mond duwt. en dit zo’n ontelbaar keren opnieuw. het werpt alweer een nieuw licht op gloria’s baby-evolutie.
het blijft fascinerend hoe zo’n prutske je een hele dag bezighoudt, maar vooral: hoe zo’n wonderke evolueert en wat ze elke dag en elke week meer en meer kan: haar rammelaar vastberaden(er) vasthouden, haar glimlach bre(e)d(er) uitsmeren, kilometers fietsen met haar benen, wiegen op de golven in haar badje, knisperboekjes tussen duim en wijsvinger vasthouden. natuurlijk wil ik gloria een lees-attitude meegeven. niets heerlijkers dan verdwijnen in een prentenboek of ander boek. ik herinner me een uitspraak van lang geleden: zien lezen is doen lezen. gloria zal groot worden tussen de kranten en de boeken en boekjes. ik kan me niet herinneren of ik als baby en peuter las, of ik knisperboekjes heb gevoeld of prenten uit boeken heb gescheurd, of ik als kleuter verslaafd was aan de geur van boeken. wat ik wel nog weet is dat ik niet snel genoeg naar het eerste leerjaar kon om te leren lezen. ik weet dat dat mijn allergrootste wens was als kind: leren lezen. en dat één van de hoogtepunten uit mijn kindertijd de vrijdag voor de kerstvakantie van december 1981 was. dat was de dag dat ik zo fier als een gieter naar huis kwam met mijn diploma ‘ik kan lezen’.Â
als ik daarover nadenk, overkomt me tegelijk die (vreselijke) kwetsbaarheid die vanaf nu nooit meer zal verdwijnen: gloria’s kwetsbaarheid als kind, mijn kwetsbaarheid als moeder. sinds gloria’s geboorte is elke film- of televieisiaangelegenheid waarbij kinderen of te pas komen een reden tot tranen: op het einde van ‘Juno’ wanneer het tienermeisje ellen page haar zoon op de wereld zet, kan ik niet stoppen met huilen, de aflevering van ’six feet under’ waarbij een baby van 3 maanden sterft moet ik doorspoelen, op het moment waarop lucas van den eynde in ‘van vlees en bloed’ tegen zijn zoon tom ‘rudy’ dewispelaere zegt: ‘dat heb je goed gedaan, jongen’, schiet ik vol en zo kan ik nog uren doorgaan.
veel heftiger is de realiteit. de spijtige gebeurtenissen van de afgelopen dagen rond de moordenaar van halen grijpt natuurlijk iedereen bij de keel. je kind verliezen. het is iets wat je je allerergste vijand niet toewenst. een man die zijn vrouw verliest is een weduwnaar. een vrouw die haar man verliest is een weduwe. een kind dat zijn ouders verliest, is een wees. maar wat is de naam voor ouders die hun kinderen verliezen? en ondertussen zingt johnny cash een slaaplied voor gloria die zoals altijd in de vooravond in de fleur van haar dag is. slapen? nee hoor, ik hang liever nog wat in de armen van mijn papa.

’s ochtends vroeg wakker worden van je dochter haar gebrabbel, haar uit haar wiegje halen en haar naast jou leggen. kussen en knuffels en smelten wanneer ze lacht. en dan allebei zachtjes opnieuw in slaap vallen en plots merken dat het bijna 10u30 is. geloof me, de hele dag baadt in een soort van heilig licht.

We hadden vijf gasten op oudjaar. Een heerlijke groep vrienden om samen eten mee klaar te maken, de verschillende gangen op te eten, af te wassen, spelletjes te spelen, de overgang naar 2010 zo goed als te missen wegens overmatig interesse in dessert, en ook om samen te zingen.

Meter S. haalde de gitaar boven nog voor Arune naar bed mocht. We hieven ‘Jan de Grote Griezel aan’. Dat hoorde de laatste maanden van de zwangerschap tot het dagelijkse repertoire voor de buik. Arune wist niet waarheen eerst kijken. Haar hoofdje draaide naar rechts (zingende vrienden), bijna 180° naar achter (zingende mama), dan helemaal terug, naar meter S. (met gitaar). Ze glunderde en klapte in haar handjes. Tilde haar armen boven haar hoofd, en klapte dan weer in de handjes. Bij het tweede liedje ging ze staan. Zwaaidemet de armen, bewoog ze haar lichaam. Dansen, dát hoort bij gitaar en liedjes.
Arunes enthousiasme vormde het meest ontroerende moment van de avond. Dat een peuter zo hard kan genieten van muziek!